शुक्रवार, १२ ऑक्टोबर, २०१८

तो स्पर्श...ती नजर

प्रसंग १ – मी अकरावीत होते. घर ते कॉलेज एकच बस नव्हती. मी राहायला बिबवेवाडी अन कॉलेज गोळीबार मैदान. स्वारगेटला बस बदलून पुढे जावे लागत असे. शाळेच्या प्रवासात बसची गरज पडत नसे. म्हणजे अंतर होते पण सगळेच पायी जात असत. ज्या दिवशी बसने जायला मिळे तो दिवस म्हणजे चैन असे. त्यामुळे कॉलेजच्या पहिल्या दोन दिवस तर आजोबा सोडायला आले. तिसऱ्या दिवशी मात्र आता माझा मी प्रवास करणे अपेक्षित होते. बस, गर्दी यांची अद्याप सवय झाली नव्हती. कॉलेज ही अद्याप नीट सुरु झाले नव्हते. त्यादिवशी लवकरच कॉलेज सुटले. बारा एकची वेळ होती. स्वारगेटला मी अप्पर इंदिरानगर बसमध्ये चढले. खिडकीच्या बाजूला बसले. माझ्या शेजारी एक पंचविशीतला तरुण बसला. बस सुरु झाली तसा त्याचा हात आमच्या दोघांमधील मोकळ्या जागेत आला. हळूहळू त्याचा हात माझ्या मांडीला स्पर्श करू लागला. चुकून धक्का लागला समजून मी आक्रसून बसले. पण हळूहळू करत त्याने त्याचा हात थेट माझ्या मांडीवरच ठेवला. पाठीतून एक जोरदार कळ गेली. मला काहीच सुचेनासे झाले. बधीर झाल्यासारखी अवस्था झाली. काही क्षण असेच गेले. मला काहीच सुधरत नव्हते. हात झिडकारला पाहिजे हे हि मला सुचले नाही. पण त्याने पुढच्या क्षणी हाताने दाब निर्माण केला अन मी एकदम ताडकन उभी राहिले. त्या जागेवरून बाहेर पडताना, त्याच्या पायावर जोरात पाय मारला. ते हि कसे सुचले कोणास ठाऊक. बसमध्ये फार गर्दी नव्हती. एक दोन सीट रिकामे हि होते पण मी शेवटपर्यंत बसले नाही. तो संपूर्ण दिवस विचित्र ग्लानीत असल्यासारखा गेला. त्याने स्पर्श केलेल्या माझ्याच मांडीचा भाग मला नकोसा वाटत होता. त्यानंतर पुढचे काही दिवस बसने प्रवास करायची भीतीच बसली.
प्रसंग 2-
२०१० ची गोष्ट आहे. साधना साप्ताहिकासाठी मी मुस्लीम तरुण तरुणीचे मानस हा विषय घेऊन काही शहरांतील मुस्लीम वस्तीमध्ये फिरणार होते. पहिल्यांदाच मी आपले शहर सोडून एकटीने प्रवास करणार होते. पुणे ते नगर प्रवास चांगला झाला. नगर ते औरंगाबाद हि. पुढे मला लातूरला जायचे होते. औरंगाबाद ते लातूर साधारण पाच तासांचा प्रवास आहे अशी एक जुजबी माहिती होती. औरंगाबाद येथील काम संपल्यावर ठरवले कि त्याच दिवशी लातूरला पोहोचावे. म्हणजे दुसऱ्या दिवशी सकाळपासूनच कामाला सुरुवात करता येईल. औरंगाबाद येथे मी ज्यांच्याकडे थांबले होते त्यांनी हि मी वेळेत पोहचू शकेन अशी खात्री दिली आणि त्या वयस्क गृहस्थांचा निरोप घेऊन बस stand वर आले. साडे तीन होत होते. चारची बस मिळाली तरी मी नऊपर्यंत पोहोचेन असा अंदाज होता. पण चारची बस आली नाही.
नुकतीच माझ्या पत्रकारितेच्या कामाला दीड वर्ष झाले होते. त्यामुळे प्रवासाबाबत करावा लागणारा पूर्वअभ्यास कमी होता. मी एकूणच माझ्या कामाबाबत हि नवखी आणि अपरिपक्व होते. हे सगळं आज विचार करता वाटते, कि त्या दिवशी वेळेत बस मिळाली नाही तेव्हा मी परत जायला हवे होते पण एकदा आपण एखाद्याच्या घरातून बाहेर पडलो आहोत तर पुन्हा कसे जाणार असा काही विचार मनात आला आणि मी अतीतटीने बसची वाट पाहत राहिले. पुढे साडेचार, पाच, साडे पाच करत शेवटी सहाची एस. टी. आली. एस. टी.मध्ये प्रचंड गर्दी होती. बऱ्याच वेळेपासून प्रवासी थांबले होते. त्यामुळे एकच झुंबड उडाली. आत अजिबात जागा नव्हती. मी ती एस. टी. सोडू शकत नव्हते. बसायला अर्थात जागा मिळाली नाही. एस. टी. सुरु झाल्यावर कंडकटर तिकीट काढण्यासाठी उठला आणि मी त्या जागी बसले. थोड्या वेळेत औरंगाबादेतील पुढच्या एका stand वर प्रौढ वयाचा व्यक्ती चढला. चाळीशीच्या आसपासचा. त्याच्या हातात कसली तरी टोपली होती. आत शिरायला जागा नव्हती त्यामुळे तो दारातच पायऱ्यांवर उभा राहिला. गलिच्छपणे हसत त्याने त्याच्या हातातील टोपली माझ्या सीटखाली सरकवली आणि एक सारखा बघत उभा राहिला. त्याची नजर अत्यंत अत्यंत घाणेरडी होती. तो ज्या पद्धतीने खालून वर वरून खाली पाहत होता ते भयंकर होते. त्याचे केवळ डोळेच नव्हे तर संपूर्ण शरीरच डोळे बनून गेले होते. इतकी वासना टपटपत होती. त्याची नजर आपल्याला स्कॅन करून छिन्न विच्छिन करत आहे असा फील येत होता. प्रवासात मी एकटी आहे हे मला त्याला अजिबात जाणवू द्यायचे नव्हते. त्याच्याकडे रागाने पहिलं तर तो अधिकच घाणेरड हसू लागला. माझ्याशेजारी एक आजी बसल्या होत्या त्या मला धीर देत होत्या. दुर्लक्ष कर. सावध बस असं काही काही सुचवत होत्या. त्याची नजर इतकी बेक्कार होती कि आजीनाही त्याला काही बोलायची भीती वाटली. तरी आजूबाजूच्या बायकांनी त्याला झापायचा प्रयत्न केला पण तो आडमुठेपणा करू लागला. त्याला पायऱ्यांच्यावर आत ये म्हणून सांगितले. मागे जा किंवा driverच्या केबिनमध्ये बस म्हणून दरडावले तरी तो हलत नव्हता. मग त्याने त्याची टोपली आहे का पाहण्याच्या बहाण्याने माझ्या पायाला स्पर्श केला. नुसता ओझरता स्पर्श नव्हे तर त्याने काही सेकंद हात पायाशी घासला. मी एकदम दचकून पाय वर केला. तर त्यावर हसून पुन्हा 'काही नाही टोपली आहे का पाहत होतो' अशी बतावणी केली. 'टोपली घेऊन उभा रहा' असं मी रागाने सुनावल्यावर 'मग तुमच्या मांडीवर ठेऊ का?' असं काहीतरी उत्तरला. मनातून मी चांगलीच घाबरून गेले होते. conductor आल्यावर त्याला जागा दिली. मी उभी राहिले तसा तो वर सरकला. मागे येऊन उभा राहिला. गर्दी इतकी होती कि कोणी कोणाला इकडे तिकडे व्हा सांगू शकत नव्हते. त्या आजीचा उगीच आधार वाटत होता पण तिचा stop लगेच होता. तिने मला प्रेमाने हळू हळू शंभर सूचना केल्या होत्या. तोवर खरतर ती आजी आणि मी एकत्र आहोत असा त्याचा समाज होता. ती उतरल्यावर काय असा मोठा प्रश्न होता. त्या उतरल्या. त्याच्या लक्षात आले, त्याने धक्काबुक्की करायला सुरुवात केली. बाहेर भरपूर अंधार होता. बसमध्येहि. मनात ही. आपण उगीच निघालो इथून सुरु झालेले विचार आयुष्यात पुन्हा कधीही पत्रकारिता करायची नाही इथवर आले. का आपण हि assignment करत आहोत? परत कधीच कुठे हि एकटीने जायचे नाही. आयुष्यात कधीच मी अशा फिरस्तीचे विषय घेणार नाही असे काय विचार डोक्यात येत होते. इतकी टोकाची भावना वाटावी अशी हतबलता, भीती मनात दाटून आली होती. पुढे काही जणांनी त्याच्या आडमुठेपणाकडे दुर्लक्ष करत त्याला driverच्या केबिनमध्ये ढकलले. पण त्याची नजर काही हटली नव्हती. तो बीडला उतरला आणि मला फार सुटल्यासारखे झाले. लातूरला पोहचायला बारा वाजले. मध्ये गाडी puncture देखील झाली होती. पण माधव बावगे सरांच्या घरात शिरल्यावर हळू हळू मनातील भीती कमी होत गेली. पण रात्री बराच वेळ झोप काही लागली नाही.
..............
सुदैवाने माझ्याकडे हे सगळं सांगण्याची जागा होती. जवळची मैत्रीण आणि मित्र होते. दुसरा प्रसंग मी जेव्हा माझ्या मित्राला सांगितला त्याने तो शांतपणे ऐकून घेतला आणि म्हणाला, ‘पुढच्यावेळेस जाताना नीट तयारी करत जा. सगळी माहिती घेत जा. अंदाज बांधताना हि स्वतःच्या अंदाजावर राहू नको.’ तो असं म्हणतो न म्हणतो मी त्याला म्हणाले, ‘ह्या आता मी नाही जायची कुठे? एकटी तर अजिबातच नाही.’ तो यावर मान डोलावत हसला. तो खिजवत होता अन मी चिडत. पण माझ्या आयुष्यात या प्रसंगांच्या आधी आणि नंतरही चांगले पुरुष होते. आहेत. त्यांचा मैत्रीपूर्ण व्यवहार पुरुषांना एकाच फुटपट्टीवर मोजण्यापासून रोखू शकला. त्यांच्यावर विश्वास टाकता येतो अशी भावना हळू हळू घर करत गेली. त्यामुळे कदाचित या प्रसंगाचा परिणाम लवकर संपला. मी पटकन आपल्या नियमित आयुष्यात व्यस्त होऊ शकले. पण खर सांगू हे दोन्ही प्रसंग किंवा अजून जे काही लहान मोठे आले त्यांचा परिणाम जरी उरला नाही तरीही या माणसांची outline मनातून गेली नाही. औरंगाबादला चढलेला मनुष्य कसा मोठ्या डोळ्यांचा. ढेरपोट्या, आडवा चांगलाच पसरलेला होता. गालावरची दाढी त्याची भयानकता तीव्र करत होती. हे असं डोक्यात राहूनच जातं. पण तितकं तीव्रतेने नाहीच. दुसऱ्या घटनेच्या वेळेस अजिबातच एकटीने फिरणार नाही किंवा फिरस्ती गरजेची असेल असे विषयच करणार नाही इतका टोकाचा जो विचार आला होता तो कालांतराने कधीतरी गळून पडला. पुढे मी पुन्हा एकटीने प्रवास केला. आपले शहर सोडूनच नव्हे तर राज्य हि. पुढे ही करत राहीन. मात्र एक आहे. मी जेव्हा केव्हा नव्या ठिकाणी एकटीने जायचं ठरवते, त्याच्या आदल्या रात्री मला अजिबात झोप येत नाही. पोटात एक वियर्ड फिलिंग असते. मनात किंचित भीतीचा भाव. मेंदूत excitement आणि प्रवासाबाबतची साशंकता. माझे डोळे मिटतच नाहीत. कुठेतरी मेंदूने या अनुभवांचे जाळे अजून जपून ठेवले असावेत. प्रवासाच्या आदल्या रात्री ते मला असे घेरून टाकतात. त्यावेळी फार म्हणजे फार निराशावादी वाटायला लागते. मग पुढच्या दिवशी माझा प्रवास सुरु होतो. चांगली माणसे भेटू लागतात आणि अलवारपणे हि भीती, वियर्ड फिलिंग नामशेष होत जाते...!

सोमवार, ८ ऑक्टोबर, २०१८

बंद

त्या दिवशी शहरात बंद होता. सतत टोकदार असणाऱ्या अन या न त्या गोष्टीने दुखावणाऱ्या अस्मितेचा प्रश्न होता. रस्त्यांवर फारशी गर्दी नव्हती. मात्र ते पुर्णपणे निर्जनही नव्हते. अभिनवच्या चौकात सिग्नल पडला. सारसबागेहून आलेली मंडळी सिग्नलवर थांबली. मागून टोकदार-अति संवेदनशील अस्मितांचे झेंडे घेऊन झुंड ही आली. लाल रंगाचा ठसठशीत सिग्नल चांगला उंचावरून दिसत होता. झुंड त्या रंगाचा अर्थ समजून थांबली. पण एक होता त्यात अतिशहाणा. तो त्या रंगाचा अर्थ समजून ही शंभर फुट पुढे गेला. चौकातील ट्रॅफिक पोलिस जरासा हलला. पण त्याला ही ठाऊक होते त्याच्या दमदाटीत किती दम होता. अतिशहाण्याने मागे वळून पाहिले तर त्याची जनता सिग्नल पाळायला गपगुमान थांबलेली. म्होरक्याने गाडी युटर्न घेतली आणि पुन्हा चौकात आला, "अरे का थांबलाय चला की..'
"अरे सिग्नल..आणि समोर बघ मामासुद्धा आहे.'
"ये गयबन्यांनो आज आपला दिवस हाय. तो पोलिस काय करतोय? सिग्नल पाळायचा असतो व्हय. चला..' म्होरक्याच्या आवाजात जरब होती. तो चला म्हणत सुसाट निघाला.
सिग्नलवरच्या झुंडीनेही गाड्यांचे गिअर वाढवले. झुंडीच्या पुढे सर्वसामान्य माणसं-बाया -पोरं-पोरी होते. झुंडीला तर पुढे जायचं होतं. म्होरक्याचा आदेश होता आणि अस्मितेच्या राज्यात कायदा महत्त्वाचा नव्हता. त्यांच्या गिअरचा आवाज जसा वाढला सिग्नलसमोरची सगळी जनता घाबरगुंडी होऊन तुफान वेगाने सुटली. लगोलग झेंडे उंचावत, सिकंदरच्या आविर्भावात झुंडही...सिग्नल अजूनही लालच होता. पलिकडचा ट्रॅफिक पोलिस हाताची घडी घालून तसाच उभा होता. ती मात्र दचकून त्याला म्हणाली, "सिग्नलचा लाल दिवा कुणासाठी असतो?'
"म्होरक्यासाठी. लाल सिग्नल म्हणजे त्याच्यासाठी कायदा व्यवस्थेला पायदळी तुडवण्याचा इशारा असतो.'
"ओह!! या वाक्याचा संबंध मी कशाशीही जोडू शकते नाही का!' तिनं भूवयी उंचावत विचारलं. तो हसला. तीही हसली.
शहरातला बंद हळूहळू पेटत होता.

मंगळवार, २ ऑक्टोबर, २०१८

पंक्तीया

कुछ तो बुराईया रही होगी
युंही कोई नापसंद नहि करता

कुछ तो नजर करना रहा होगा
युंही कोई खुद से दूर नही करता

,,,,,,,,,,,,,,,,,

कुछ तो जिंदादिली रही होगी मुझ मे
तुमने मुझे युंही दोस्त नही बनाया होता

................................................

रिटन बाय हिना

वो तूने लिखी नज्म
मैने दिये जख्म
भुलाये नही भुलते

वो तेरी याद इस कदर
सीने मे उठा दर्द
मिटाये नही मिटता

............................

रिटन बाय किरण
वो तुने लिखे अल्फाज
मेरे उभरे हुये जज्बात
भुलाये नही भुलते
तेरी आहट
और मेरी करवट
मिलाये नही मिलते

सोमवार, १ ऑक्टोबर, २०१८

बारीश

अभी अभी बरसे बारीश से
पुछा है दिल ने दिल से 
बडी बेचैनी से बरस रहा है  तू
क्या उब गया तू भी तनहाई से 
चल  फिर  तुझे ही सुना दू,
मेरे दिल का रंज ए फरयाद
 तू उसे बादलो संग उडा ले
बुंदो मे कैद कर दे और 
बरस जा उनके गली.. बनके याद
और सून 
कभी किसी गिली राह पर 
उनसे ही मुलाकात करा दे 
मोहब्बत का सबब तू उन्हे
कानो मे सुना दे
उनके धडकनो कि रफ्तार मे
मुझे इत्मिनान से शरिक करा दे, और
इजाजत जो मांगे वो निकलने कि 
कुछ ऐसी भिगी साजीशे करा दे 
कि तेरे हर बुंद मे मेरा इश्क नजर आये..
मेरे हर अक्स मे बुंदे नजर आये...

रविवार, ३० सप्टेंबर, २०१८

फर्क पडना

कभी ना भी हो तुजसे जुडी कोई बात
या कभी बन जाती कोई लंबी रात
युंही कर लेती हुं तेरा जिक्र दिल बहलाने

जाने क्यो अटकी है जान तेरे धडकन में
कई बार पुछा हवा के झरोकों ने
तू तो मुद्दतो याद नहीं करता
मेरा जहन है की तुझे भुलने नहीं देता

गहरी  तेरी बिरहा की पीडा है 
उंगलीयों से जमीं आस्मां पर लिखा है
कोई जवाब तो आता नहीं तेरी और से, खैर
तू बन गया है रे मेरा जहॉं 
अब तू इस दिल में रहे या और कहां

फर्क नहींऽऽऽ पडता
अं, मे बी..शायद..पता नहीं
इत्तुसा तो पडता है...

शनिवार, २९ सप्टेंबर, २०१८

स्पॅम

सोसायटीच्या गच्चीवर बसून त्याने फार मनापासून पत्र लिहीले होते. 
" प्रिय, भूतकाळात तुझ्यासोबत घालवलेेले क्षण आठवले की आजही कासावीस व्हायला होतं.." हे वाक्य तर त्याने दर पाच ओळींनंतर  लिहीलं होतं. 
तुझ बोलणं, तुझ्या गप्पा नुसत्या  ऐकत रहाव्यात असं वाटायचं. आता का नाही बोलणं होत  ? तुला सांगू  मलाही कित्येकदा वाटतं  खूप बोलावं तुझा हात हातात घेऊन खूप गप्पा माराव्यात, कधी तुझ्या बोटांत बोटं गुंफून बराच वेळ निवांत न बोलता बसून रहावं. मनात दडपून टाकलेली अनेकोनेक  गुपितं, संघर्ष, वाट्याला आलेल्या माणसांच्या तऱ्हा  आणि त्यातून बनत गेलेलं माझं रुक्ष व्यक्तित्त्व. तुला हे सारं सांगता सांगता तुझ्यापुढे पुर्णपणे नग्न व्हायच आहे. अस्सल! मी जसा हळवा, रडका आहे तसच समोर यायचं आहे आणि माझ्यात लपवून टाकलेली जिंदादिली तुझ्यापुढं आहे तसं मांडायचं आहे. पण तू समोर आली की जमतंच नाही. 
हे सार त्यानं मोठ्या टायपात लिहीलं होतं.
तिची काय अशी जादूगरी होती  की ती बोल ना बोल ना म्हणत राहिली तरी तो गोठून जायचा. मनात कितीतरी शब्दांची जुळवाजूळव करायचा पण ते ओठांवर येतच नाहीत म्हणून तो सांगत होता दुखावून...पुन्हा पुन्हा..
मग हळूच त्यानं कबूली दिली त्याच्या मनात तिच्याविषयी असणाऱ्या प्रेमाची. पहिल्यांदा जेव्हा हिंमत केली त्यानंतर तो अधुनमधून तिला अशी कबूली द्यायचाच. जणू त्याला ते तिच्या स्मरणात राहणं फारच गरजेचं आहे, असं वाटायचं..
मग मध्येच त्यानं बासरीविषयी लिहीलं होतं. "वरच्या फ्लॅटमध्ये एक नवं जोडपं रहायला आलं आहे. त्या जोडप्यातील ती बासरी वाजवते. तेच सूर आताही कानावर पडत आहेत. तूझी आठवण तीव्र होत आहे. काय कनेक्शन असेल ? तुझं बासरीविषयीच मत  मला ठाऊक नाही. मला त्यातलं फार कळत ही नाही. तरीही हे सूर मला तुझ्यापाशी घेऊन जातात. राग नसशील मानणार तर एक सांगू,  मनात येतं की असे सूर ऐकता ऐकता  तुझ्याशी एकरूप होऊन जावं. तुझ्या केसांची वेणी अलवार सोडवत न्यावी आणि तुझ्या पोटावर बासरी अनुभवावी.' त्यापुढंच्या दोन ओळींवर काळा रंग होता. अक्षरं त्याखाली ढकलून दिलेली. खरंतर या इलेक्ट्रॉनिक पत्रात तो ते डिलीट करू शकत होता. न जाणे त्यानं मुद्दाम तिथं काळा पॅच का केला होता.
मग त्याखाली होतं.  "तू फार दूर गेलीस गं?' या वाक्यापाशी तर तो लिहीता लिहीता थांबला असेल इतके पुढे टिंबटिंब होते.
त्याला वाटलं की  दूर जायला एकत्रच कधी होतो असा तिचा सवाल असला तर  त्यानं त्याचंही स्पष्टीकरण देऊन टाकलं होतं. "हं, तसे कधीच सोबत नव्हतो पण ती सोबतीची आस होतीच. माझ्या असण्या-नसण्यावर, येण्या-जाण्यावर तुझंही तर लक्ष असायचं. तू कधी म्हणाली नाहीस पण अशा गोष्टी न सांगताही कळतातच की... पण आता तसं काहीच जाणवत नाही. ना फोन ना भेटी. तू फार बिझी करून घेतलंयंस स्वत:ला. ऑफिसच्या एकाच इमारतीत असूनही दोन बेटांवर राहत असल्यासारखी दूर...मिस यू अलोट..'
शेवटी त्यानं पुन्हा तेच  लिहीलं होतं. भूतकाळात  तुझ्यासोबत घालवलेेले क्षण आठवले की आजही कासावीस व्हायला होतं. तुला सांगितलं नाही तरी तेव्हाही  माझी तुझ्यात गुंतवणूक होती. चौथ्यांदा मेल लिहीतोय, किमान काही तरी उत्तर दे, इतकी का दूर गेलीयेस तू..खरंतर प्रत्यक्षात भेटून खूप खूप बोलायचंयं.. भेटशील?
पत्राखाली त्यानं "तुझा मित्रच' असं म्हटलं होतं. तुझाला अधोरेखित आणि च या अक्षराला अवतरणचिन्ह केलं होतं.
..............
बऱ्याच वेळापासून काही न खाल्ल्याचं लक्षात येऊन तिनं सफरचंदाचे काप केले. त्याची मेलबॉक्सात पडलेली मेल तिला आठवली. सफरचंद खाता खाता तिने त्याची मेल हि चावून वाचली. मेल वाचून झालं तरी ती शून्यपणे सफरचंद खातच राहिली. एक दोनदा तिने मेल वर नजर टाकली आणि मग  तिने निर्विकारपणे त्यावर स्पॅम मार्क करून टाकला. 

बुधवार, २६ सप्टेंबर, २०१८

कश्मकश

जे. एम. रोड कि नजाने क्या बात थी, वो ऐसे हि हमेशा जगमगाती , झिलमिलती  रहती थी..और आज तो सुहेल का मूड भी खुशियोंसे भरा था..जे. एम. रोड की रंगबेरंगी शाम सुहेल के दिल को सुकून दे रही थी. असल में तो वो उस सुकून के इंतजार में था जिसके लिए उसकी बेचैनी दिल के सुकून पर धीरे से हावी हो रही थी. उसे बेचैन कर रही थी और मदहोश भी. पर  वक्त था, जो कट नहीं रहा था. हालॉंकी वक्त बेचारा अपने सुईपर समयसेही चल रहा था. सुहेल ही घरसे जल्दी निकला  था और अब मौसमी के आनेके बीस मिनट पहलेही रेस्तरॉं के सामने पहुँचा था. 
इंतजार की पीडा से बचने वह आसपास की गलीयो में युँही टहलता रहा. शाम की ठंठी हवा बहने लगी वैसे उसका मन और भी हलका हलका रंगीन होने लगा. ऐसे मे बारीश की दो चार बुँदे गिरी. मीट्टी की सौंदी सौंदी खुशबू बहने लगी और उसकी पुरानी यादे ताजा हो गयी. कभी उसका दफ्तर भी इसी गली में हुवा करता था. यहॉं की गलिया, चाय के ठेले, गोल गप्पोंके, आईस्क्रीम की दुकानेे उसे भलीभॉती पता थे. वह चलते चलते एक गली में मुड गया. वहॉं एक टेम्पोे गाडी आती थी. समोसा, कचोडी, पापडी,  बाजरे की पुरीयॉं,  ढोकला और कई तरह तरह के स्नेक्स  होते उनमे. गाडी शामके एखाद घंटे के लिए ही होती थी. गाडीवाले दोनो मियॉंबिवी बडे चॉंवसे लोगों को खिलाते थे. अक्सर  वह दोनो भी इसी  गाडी पर आते थे, अकेले नहीं. दफ्तर के बाकी साथियोंके साथ. उसे याद था, वह हमेशा बाजरे की पुरीयॉं लेती थी. उसने अब भी उसके लिए एक पॅकेट बनवा लिया.
सुहेल फिर रेेस्तरॉं के बाहर आकर रूका. अंदर जाकर बैठने का खयाल हुवा पर उसे पहलीही नजर में देखने का इरादा उसे अंदर जानेसे रोक रहा था. कई महिनों बाद दोनो मिल रहे थे. सुहेल को अपने आपपर बहुत मलाल था की उसे अपने दिल की बात वक्त पे ना कह सका! सुहेल का दोस्त विशाल उससे अक्सर कहता था, 'मौसमी को तुम बहुत अच्छे लगते हो. हमेशा तुम्हारी बात करती है. तुम्हारे काम की तारीफ करती है. वह तुम्हे कुछ ज्यादाही पसंद करती है..शायद उसके दिल में..'
"कुछ भी बको मत. हम तो एक दुसरे को देखते भी नहीं मुखातिब क्या  खाक होंगे और मुझे तो वह बिलकुल भी पसंद नहीं. कैसी मोटी मोटी आँखे है उसकी, देखते ही डर लगे और  जहनियत तो बिलकुल भी नहीं उसमे. हर बात पे सवाल करती रहती है, कभी गलती से कुछ पूछ ना ले तो किसी के कुछ कहनेपर जवाब भी नही देती पुरा वक्त डॉंट खाती रहती है..और कुछ ज्यादा ही आझाद खयालोंकी नही वो?  ' सुहेल इस बातपर गुस्से से लाल हो जाता था.
"अजीब हो यार तुम, वह तुम्हारे तारिफों के पुल बॉंधती थकती नहीं और तुम उसकी तोहिन करते सोचते नहीं. मुझे तो बडी पसंद है वह. तुम्हे नजर नही आता होगा मगर बिलकुल जहन है..बहोत दूर कि सोचती है हमेशा..सच कहुं मैं अगर थोडा भी उसकी तरह पागलपन कर सकता ना तो उसे जरूर प्रपोज करता..पर नहीं हमारी राहे काफी जुदा है. मेरे उसे पाने के लालच में मै  उसका सुकून और अपनी दोस्ती दोनो भी नहीं खो सकता.'
विशाल की बाते सुहेल के दिलमें चुभती रहती थी. सुहेल सचमें मौसमी को पसंद नहीं करता था. उसे वह किसी भी मुआमलें में अपने बराबर की नहीं लगती थी. सबसे ज्यादा उसके सवाल करने के, दोस्तोंसे मिलने के, हमेशा घुमते फिरते रहने के मिजाज को और लडकी, नौकरी, इन विषयोके उसके tआझाद खयालो को ही वह नापसंद करता था. वह जब भी सामने आती थी, सुहेल अपने आपसे पुछता था-क्या  मौसमी तुम्हे अच्छी लगती है.. जबाव 'हॉं, पर.. ' ऐसा कुछ होता था.. 
फिर वह अपने आप से पुछता था कि क्या तुम उससे मोहब्बत कर सकते हो? इस बात का उसे सही सही जवाबही नहीं मिलता था. अक्सर इस सवाल के जवाब में वह उसके ऐब ढुंढने लगता था..और इस चक्कर में वह असल सवाल को बगल देता था. लेकीन ये तो उसकी खुदसे बातचीत थी.
मगर विशाल...! विशाल के मुह से उसके लिये इस कदर बाते, उसकी तारीफ सुहेल को  चुभ जाती थी. मौसमी को खुद भलेही नापसंद करे मगर इतनी बारिकीयोंसे विशाल का उसे समझना सुहेल को रास नहीं आता था. हल्लक में हड्डी अटक जाये वैसे उसे तकलीफ होती थी. दिल ही दिल वह विशाल से बहुत जलता था और दुसरी और मौसमी को मैं ही तो पसंद हूँ इस बात का अहंकार भी रखता था. 
पर ये तो पहली पुरानी बात थी. धीरे धीरे जब सुहेल मौसमी को समझने लगा, उसका उसमे रूझाण बढता गया. वह अब उसे सामने पाकर खुदसे सवाल करना भी भूल जाता था. उसकी बढती दिलचस्पी उतनीही सच्ची थी जितनी की उनके बीच की दूरियॉं. 
सुहेल की मौसमी के बारे में निगेटीव्ह राय, उसकी नापसंदी इस बातसे मौसमी अंजान नहीं थी.  मगर सुहेल का बदला रवैय्या, उसकी बदली हुई ओपिनीयनसे मौसमी बिलकुल अंजान थी. उसके पहले राय को ध्यान मी रखकर वह सुहेल से ज्यादा घुलती मिलती नहीं थी. काम से काम रखती थी. एक फासला बनाये रखा था. सुहेल ने भी कभी नजदिकीयॉं बढाने की या दोस्ती करने कि कोशीश नहीं की थी.
इसी बीच एक दिन मौसमी बडी मुस्कुरा कर दफ्तर में सबसे बाते कर रहीं थी. उसकी वह हसीन अदाये देख सुहेल को उस वक्त उससे और ज्यादा मोहब्बत करने की मन्शा हो रही थी. इतनी मोहब्बत करूँ की बस खो जाऊॅ उसके संग. अपनेही खयाली पुलाव से बाहर निकलकर उसने फिरसे मौसमी के और देखा. उसके हाथ में एक स्लेट थी.  मौसमीने सुहेल को दूर खडा देखा.. वह उसके सामने आकर खडी हो गयी और उसने अपने हाथ में स्लेट पकडकर कहॉ, पढो.
स्लेटपर लिखे अल्फाजोंने सुहेल के पैर के नीचे की जमिन खिसक गयी. उसपर लिखा था, 
मेरे साथीयों,
अबतक अकेली थी, आझाद थी. अब थोडी और आझादी की लालच है. कोई मेरा काम बॉंट ले, मेरी रसोई, मेरे बतर्र्न-कपडे बॉंट ले, मेरा "सरदर्द' बॉंट ले और कोई मुझसेही मुझे बॉंट ले. मुझे और ज्यादा आझाद कर दे..मुझे आझाद करनेवाला हमदम, हमनशीं, हमराज, हमसाथी मिल गया है...तो शादी में जरूर आना. 
मौसमी वेडस विथ विशाल / विशाल वेडस विथ मौसमी
स्लेट के पीछे- शादी की तारीख, वक्त और जगह मे मैरीज रजिस्टर ऑफिस का पता था .
सुहेल पुरी तरह से पढ भी नहीं पाया था की वॉशरूम चला गया. बहुते देर तक उसकी आँखे बहती रहीं. मौसमी सचमें उसकी नही हो सकती इस बात पर रोने आ रहा था की विशाल इस हद तक आगे बढा और पता नहीं चला इस बातपर, वह समझ नहीं पा रहा था. उसके अंदर का सुहेल उसे बारबार झिंझोडता रहा. उसे अपने मुॅहफट स्वभाव पे गुस्सा आ रहा था..अपने आप को इतना स्ट्रेट फॉरवर्ड मानने के बावजूद भी अपने दिल का हाल मौसमी को बता क्यो नही सका इस बातपर गुस्सा आ रहा था. बहुत देर वह खुद को कोसता रहा. 
कुछ देर युॅही बितने पर सुहेल को एक खयाल आया. उस खयाल के साथ  सुहेलने उम्मीद नहीं छोडने की कसम खायी. उसने सोचा की मौसमी कि  पहली पसंद तो सुहेल ही है तो क्यो ना उसे अपने प्यार का इजहार करूँ. शायद वह फिर लौट आये. उसने कईबार कोशीश की मगर मौसमीसे अकेेले में कोई बात नहीं हो रहीं थी. सुहेलने फिर एक लंबी चौडी ईमेल लिख दी. अपनी मोहब्बत के हवाले उसे लौटने की दरखास्त की.
मगर कई रोज मौसमी ने कोई जवाब ही नहीं दिया. मगर सुहेल का उससे बात करने के लिये  परेशान होना देख  मौसमीने ईमेलके जवाब में अपने शादी का न्योता भेजा. सुहेल अंदर से टूट गया. उसी रोज  वह अकेली अपने डेस्कपर नजर आयी तो सुहेलने उससे रूबरू बात  करने की कोशिश की. मौसमी ने उन सब बातों को कोई मतलब नहीं कह दिया.  मगर सुहेल को उसका अब भी जवाब चाहिए था. उसके दिल की बात. परेशान होकर मौसमी ने कहॉं था, "तुम्हे अंदाजा भी है कौनसी बात कब करनी चाहिए? गेट वेल सुन मॅन.' इतना कह कर वो चली गयी. सुहेल को ये बात कॉंटे की तरह चुभी. मगर कहीं तो उसे लग रहा था की मौसमी शायद यह कहना चाहती है की उसे भी सुहेल पसंद है मगर अब उस बात के लिए देर हो गयी है..सुहेल को फिर  यह उम्मीद की डोर अच्छी लगी. वह फिर जुटा रहा. 
मौसमी के शादी को अब एक साल हो चुका था. शादी के कुछ दिनों बाद उसने जॉब चेंज कर ली थी. वह एक सोशल रिसर्च कंपनी से जुड गयी थी. अक्सर उसके कारण शहर से बाहर भी रहने लगी थी.. सुहेल मौका मिलते हि  विशालसे उनके घरेलू रिश्तेके बारे में पुछता था. विशाल जान बुझकर कभी उन दोनों के बीच के तकरार, कभी रूठना-मनाना तो कभी झगडे के किस्से बताता था. सुहेल उसे हमेशा उन दोनों के निजी पलों के बारे में पुछने की कोशीश करता था मगर विशाल उस बात को हॅस के टालता था या कभी उपरोध से कहता था, मौसमी से कहता हॅूं तुम्हे बताने. वो बेझीझक बता देगी. और वैसे भी तुम्हे  तो मौसमी मे हि इंटरेस्ट रहेगा.. विशाल कि ये बात उसे बिलकुल अच्छी नहि लगती थी पर वह भी उससे जानने से बाज नही आता था.
बल्की  विशाल की बातोंसे उसे लगता था की दोनों में काफी अनबन है. कई तो कोई बात है जो दोनों मे पुरी तरह से बनती नहीं है. सुहेल इसी बात से खुश था. मौसमी के दिल में जगह बनाने के लिए वह अब भी तैय्यार था. मौसमी से अक्सर  चॅट करने लगा था. ऑनलाईनही बाते होती थी. बहुत बार मौसमी का रवैय्या उसे पसंद नहीं आता था. बात करते करते वह गायब हो जाती थी या कभी बिझी कहकर बात छोड देती थी. उसका रूखा व्यवहार उसे कतई अच्छा नहीं लगता था. पर कभी उसका मुड ठीक रहा तो उसकी बाते सुहेल के दिलपें गुलाबजल के फुवारे उडाती थी. इतने दिनों में उससे मिलने की ख्वाईश उसने जाहीर नहीं की थी. उसे एक अजीब सा डर लगता था उसके इन्कार का, मगर जब कल मौसमी ने खुद ही कहा .. 
"अरे, क्या ऑनलाईन ही मिलते रहोगे. कभी आमनेसामने भी मिलो.'
"तुम कहो तो अभी मिले?'
"अरे नहीं नहीं. ऑफिसमें अटकी हूँ. चलो कल मिलते है. वही रेस्तरॉं जहॉं पुराने  मतलब मेरे पुराने  ऑफिस की मिटींग्ज होती थी.'
"डन. कल शाम 6 बजे.'
बस उसी मुलाकात को लेकर सुहेल इतना एक्सायटेड  था. उसने तो आज छुट्टी ही ले रखी थी. कही काम के चलते मिलने में देरी ना हो जाये. 6 बज चुके थे. उसकी कशीश बढ चुकी थी. उसी वक्त सामने से मौसमी भी आती नजर आयी. सुहेल का दिल बागबाग हो गया. दोनो इकठ्ठेही रेस्तरॉं में गये.  एक टेबल देखकर दोनो बैठ गये. मौसमी ने गॉगल्स पहने थे.
"अरे, अब तो गॉगल्स उतारो.' सुहेल
"आर यू शुअर? मुझे लगा तुम्हे मेरी मोटी आँखो से परेशानी हो जायेगी. कई डर वर गये तो..'
"ओह क्या तुम  भी,  अब भी उन बातों को लेकर बैठी हो.' सुहेलने ऑकवर्ड महसूस किया. मौसमीने मुस्कुराकर अपने गॉगल्स निकाले. उसकी गहरी मोटी आँखे और उनमें लगा काजल आज पहली बार सुहेलने ठीकसे, इतने करीबसे देखा था. उसकी आँखों की चमक उसके पुरे बदन को गुदगुदा गयी. मौसमीने एक बार फिर मुस्कुराया.

दोनों ने ज्यूस और सॅण्डवीच ऑर्डर किया.
'अजीब है ना, एक ऑफिस में थे तब भी हम कभी यु बाहर मिले नही या कोई बातचीत कि नही और आज देखो..वक्त वक्त कि बात होती है- विशाल के इस बात को तो सौ मे से सौ मार्क्स '
सुहेल उसके वजूद से ठिठूर गया था.  उसने  मुस्करा कर खामोशी से हि उसकी बात मे हा भरी..जैसे उसके जुबानसे कुछ नहीं निकल रहा था. मौसमी पुरा वक्त उससे कई बाते करती रहीं. उसके प्रोजेक्ट कि, नई जॉब कि, नये दोस्तोंकी..कुछ बाते विशालके सिलसिले में भी हुई. विशाल जैसे अनबन, झगडों की बाते करता था वैसी बाते नहीं. बल्की उन दोनों के बीच की सुझबूझ, साझेदारी की. उनके आझाद होने की.
सुहेल का उसकी बातों की और ध्यान नहीं था. उसने बीच में ही पुछा, "विशाल तुम्हें खुश रखता है?'
"हं?' 
सुहेलने फिरसे अपना सवाल दोहराया. 
"कोई किसी को क्या  खूश रख सकता है? और कैसे रखेगा? खूश रहना या ना रहना ये तो अपनी अपनी नीजी चॉईस होती है.' 
"ये तो किताबी बाते हुई. और जब भी कोई ऐसी किताबी बाते करता है, समझो की वह खूश नहीं है.'
"ये भी तुम्हारी अपनी चॉईस है..मेेरे बात का अपने मतलब से मतलब लेना. ' वह मुस्कुरा पडी.
"और तुम दोनों के बीच के ज्याती लम्हे..कई बार तो तुम शहर के बाहर होती हो, और जब शहर में होती हो  तो रात के दो बजे भी ऑनलाईन नजर आती हो और विशाल तो ग्यारह बजे के बाद भी फोन नहीं उठाता..मुझे तो लगता है....' 
सुहेल की बात को काटकर मौसमी ने झटसे पुछा, "तुम क्या  मेरी सेक्स स्टोरीज सुनना चाहते हो? या वो कौनसा वक्त होता है जब हम दोनो हमबिस्तरी में मश्गूल होते है..बडी दिलचस्पी नजर आ रही है...' मौसमी की आँखो में मुस्कान नही थी, गुस्सा भी नही था..मगर कुछ था... उसकी नजर का वह जवाब उसे चीरता गया.. सुहेलने आँखे फेरी.
'तुम्हे अगर सच मे इंटरेस्ट हो तो बतादू...वैसे तुमने अबतक विशाल को पुछ लेना चाहिये था..कुछ कहता नही क्या वो..कैसे दोस्त हो..खास दोस्त कहलाते हो न..चलो बताओ कहा से बताना शुरू करू..फोरप्लेयिंग से या..' सुहेल ने  बात को वहीं काटा. 'अरे यार में तो युंही तुम्हारी...'
'अच्छा पनीर चिली खओगे..यहा कि पनीर चिली बढीया होती है..पनीर और चिली का ये मिश्रण हि मुझे बडा मजेदार लगाता है '
 मौसमीने भी बात को खिंचा नहीं. कुछ देर इधरउधर की बाते हुई. मिलते हि जो आनंद था अब वह बातोंसे घट गया था..थोडी देर मे दोनों रेस्तरॉं के बाहर आये. मौसमीने बिना वक्त जाया किये  निकलने की बात की. सुहेलका जवाब मिलनेसे पहलेही वह पलटकर चली गयी.
सुहेल उसे लौटते जाता देख दर्द महसूस कर रहा था. पर ये दर्द किस चीज का था यह वो समझ नहीं पा रहा था. पंधरा दिन पहले उसका अक्सीडेंट हुवा था. उसमे उसके चेहरे पे काफी खरोज भी आयी थी. उसके बाये आँख के नीचे अब भी कालानीला दाग था. उसके होठों की हलकी सूजन के कारण बात करने मे परेशानी हो रही थी.  साथ चलते वक्त उसने दो बार दिवार का सहारा लिया था. मगर इसमे से कोई भी बात मौसमी ने महसूस नहीं की थी. 
वो बडी उम्मीदसे आया था की मौसमी उसके जखमोंको बिना कहे भॉंप लेगी. फिर हमदर्दी से कुछ कहेगी. बाईक चलाते वक्त ध्यान रखने की नसीहत देगी. या डॉंट भी लेगी. खुदके लिए उसे परेशान होते देखना था..उस परेशानी में उसके ईश्क के दबे भाव उभर आते देखना था. मगर मौसमी ने भॉंपना तो दूर उसे ढंगसे देखा ही नहीं था..
सुहेल के दिल की धडकने बढने लगी थी. उसे चक्कर आ रहा था. सालभर पहले वो टूट चूका था पर अब तो उसके अनगिनत टुकडे रास्ते पर बिखर गये ऐसा उसे लग रहा था. उसके हाथ से बाजरे की पुरीयों का पैकेट गिर चुका था. उसके दिल मे खयाल आया, वह उसके बारे में पहलेही सही था. मेरा और उसका कोई ताल्लुक नहीं हो सकता. वह बिलकुल एक आझाद खयालों की बिगडी हुई अडियल लडकी है....और मेरे जख्म उसने सच में देखे नही? . नहीं, वह जानबुझकर अंजान बनी होगी.. बेशक वो अब भी मुझसे मोहब्बत करती है..उसे मेरा दर्द देखा नही गया होगा..नहीं हमारा कोई मेल नहीं था.. देखा ना मुझे कैसे कह रही थी..मुझे भला उसके सेक्स लाइफ मे क्या इंटरेस्ट रहेगा मगर वह कितने बेशरमी से कह रही थी कि कहा से शुरू करू...या मुझे जलाने कि कोशिश कर रही थी, मुझे कोई सजा देना चाहती है क्या? नही बत्मीज है वो.. वो खुद से बडबडाता रहा. उसे खुद की सुदबूद भी बची नहीं थी. बेहोशी कि गुंजाईश नजर आ रही थी.. वह बेहत अधमरा महसूस कर रहा था..इतना की जेब में बज रहे उसके बीवी के फोन की रिंग भी उसे सुनायी नहीं दे रही थी....



सुफियान अन त्याचे मित्र

गोष्ट तशी गंमतीची.   माझ्या घरासमोर राहाणारी दोन छोटी मुल माझ्या तीन वर्षाच्या सुफियानचे मित्र आहेत. त्यातील छोटा हा सुफियानपेक्षा फक्त ...