शनिवार, १५ डिसेंबर, २०१८

शोर

ये जिंदगी बहुत शोर बढ गया है तुझमे
बहुत ही मचा है हल्लागुल्ला भीतर
क्या कुछ तो समझ पाती है तू
कोई बात आती भी है तेरे पल्ले

इतना कचर कचर पचर पचर है
भीतर- बाहर इधर-उधर, चारो और
कुछे भी तो सुनाई नहीं देता ठंगसे
और हर कोई सुनाने में मसरूफ है इधर...
ये जिंदगी बहुत शोर बढ गया है तुझमे

मैं उब गयी हूँ इस कोलाहल से
उधम भरे  आसपडोस के इस माहौल से
तू जानती भी है जिंदगी,
ये चिल्लाहट किस हद तक बढा है
मुझे मेरेही दिल की दस्तक नहीं मिलती
धडकने क्या खाक सुनाई देगी,
मेरी हो चाहे फिर किसी और की..
उन आवाजों को तो तू भूलही जा
जिनमें पुकार हैै, सवाल है और दर्दभी

ये जिंदगी...ये जिंदगी...
तू ही बता इस शोर को कैसे करे खारीज
कहॉंसे पुकार लाये अमन के सुकून को
जिस सुकून में सुनाई दे धडकने और
सुनाई दे रूह की रूह तक आवाजे
इत्मिनानसे...!! ठहराव से!!

सोमवार, १९ नोव्हेंबर, २०१८

मुरीद


ये हूनर कहॉं से लाती हो तुम
दिल के सेंकडों तुकडे कर के भी
अपना दिवाना बनाती हो तुम

ये तुम्हारी गहरी मोटी आँखोंमे
तुम कौनसा सूरमा भरती हो की
कजरारी गिरफ्त मेरे सर चढती है
मै अपने आप को खो दु 
ये हूनर कहॉं से लाती हो तुम

तुम ना कोई हूर, हो ना कोई मलका
फिर किस नूर से तुम, मुझे
यूँ घायल करती हो
अपना दिवाना बनाती हो 
ये हूनर कहॉं से लाती हो तुम

ये तुम्हारी दिलकश सादगी में
मासूयित कहॉं से लाती हो...
माशूक बनने की चाहत
तुम मुरीद बनाती हो...
ये हूनर कहॉं से लाती हो तुम

गुरुवार, १५ नोव्हेंबर, २०१८

डबा

...आणि तो तिच्यावरून बाजूला होत बेडवर निवांत पडून राहिला. त्याचे श्‍वास थोडे फुलले होते. डोळ्यांत हर्ष होता. त्याने तिच्याकडे पाहिले तर तीही डोळे मिटून शांत पहुडली होती. तिचा प्रसन्न चेहरा पाहून त्याला स्वत:ची पाठ थोपटून घ्यावीशी वाटली. आपण तिला तृप्त करू शकलो याचा अहंकार त्याच्या मनाला स्पर्शून गेला. त्यानं घड्याळात पाहिले. दुपारचे दोन वाजले होते. आज त्याची साडे तीन वाजताची शिफ्ट होती. त्याने पँट चढवली. तिच्याकडे एक लडिवाड कटाक्ष टाकत त्यानं तिच्या ब्रेसियर्सचे हुक लावले. ती उठून बाथरूमकडे धावली आणि त्यानं दोन कप चहा केला.
मला तू खूप आवडतोस..खूप खूप.’ ती लडिवाळपणे म्हणाली. 
तो खिडकीतून बाहेर पाहत होता. बाहेर जोराचा पाऊस सुरू होता. थंडगार वारे खिडकीतून आत येऊन त्याच्या उघड्या छातीवर रेंगाळत होते. तो खिडकीतून बाहेर पाहत होता खरा पण पावसाऐवजी त्याला तिच दिसत होती. आत्ताची. त्याच्यासमोर नग्न होऊन त्याच्या स्पर्शासाठी आसुसलेली. तिचा मऊसूत देह  त्याला अधिकाधिक वेडा करत होता. तिच्या पेटलेल्या शरिरात स्वत:ला पाझरून घेतानातिचं मंद कण्हणं त्याला अधिक बेभान करायचं. तो मघाच्या आनंदाच्याच विचारात असल्याने ती आत्ता जे बोलली तेही त्याला ऐकू गेलं नव्हतं.
ओह डीअर..मला तू खूप आवडतोस.’  त्याच्या खांद्यावर डोकं टेकवत, त्याला अधिक खेटत ती पुन्हा म्हणाली. तो मंद हसला.  उत्तरात तो ही 'मलाही तू आवडतेस, प्रेम करतो तुझ्यावर' असं काहीतरी म्हणेन अशी तिची अपेक्षा होती..पण तो तसं काही न बोलता चहा घेत राहिला.
तिच्या मनात आलं  त्याला विचारावं, 'तूला आवडते ना मी?...' पण तिचं धाडस झालं नाही. 'आवडत नसते तर अशी इतकी हुरहूर का वाटली असती त्याला.'
तिने स्वतःची समजूत काढून घेतली. त्याने शर्ट चढवला. तिला जवळ ओढून पुन्हा एकदा किस केले.
 
"हाय रेहे ओठ... लोणीच जणू..कच्चकन चावावं.. त्याच्या मनात विचार आला. इतका हिंस्त्र! विचारच बरा. प्रत्यक्ष केलं तर ओठांजवळही येऊ द्यायची नाही." त्याने सावरलं स्वत:ला आणि तरीही जितकं अधिक तिच्या ओठांत समरसता येईल तितका त्यानं जोर लावला. शेवटी तिनेच त्याला मागे ढकललं. 
"हम्म झालं झालं" म्हणत तो हि बाजूला झाला.
"निघतोय? ओके.." तिने त्याला अडवण्या-बिडवण्याच्या भानगडीत न पडता विचारलं. 
"ह्म्म..उशीर होतोय. आणि हो तू ती गोळी घे. पुढच्या वेळेस मी प्रोटेक्शन घालत जाईन."
तिने नुसतीच मान डोलावली.
तो रूमवरून बाहेर पडला. ऑफिसच्या दिशेने गाडी वळली. ही आत्ता कितवी वेळ होती. आठवीकी नववीनाही नाही सातवीच. तो स्वत:शीच हिशोब करत होता तिच्यासोबतच्या रतक्षणांचा. त्याला खरा आकडा माहित होता पण त्यात जाणून बुझून गफलत करत होता. अर्थात बेरीज महत्वाची नव्हती. महत्वाची होती ती धुंदी. तिच्यासोबतच्या प्रणयाची धुंदी त्याला हवी हवीशी होती.  ऑफिसला तो त्याच नशेत पोहचला. ऑफिसच्या कोरिडोअरमध्ये पोहोचतातच कुणालला येताना पाहून त्याच्या डोक्यातल्या शिरा तडतडल्या.  मगाशीच त्याने तिच्या मोबाईलवरचे चॅट गुपचूप वाचले होते. प्रणयात तिने दिलेला performance लाजवाब होता म्हणून त्याक्षणी तरी त्याने तिला कुणालच्या मेसेजवरुन हटकले नव्हते. पण आता समोर त्याला पाहून तो स्वतःशीच पुटपुटला, ' हि काय कुणालशी इतकं चॅटिंग करत असते..अन् तो न वाचवले जातील असे adult joke पाठवतो अन् ही पण त्याची किती मजा घेत राहते. काही बोलायला गेलो असतो तर म्हणाली असती मी काय adult नाही! त्या मुद्द्यावर तर ती आपली पण नाकाबंदी करेन..ह्म्म्म अवघड आहे...तरी बघू पुढच्या भेटीत मात्र याचा सोक्षमोक्ष लावू काहीतरी. किमान तिला तिच्या बाउंड्रीज तरी कुठवर असायला हव्यात हे पटवून देऊ. एका मर्यादेच्या पलीकडे कुणी कोणाशी कसं बोलायचं, वागायचं याचं भान आपणच राखायला हवं हे कसंहि करून तिच्या गळी उतरवावं लागेल. नाहीतर हिच्या मोकळेपणाला त्यांनी त्यांचे एन्ट्रीपास नको समजायला आज कुणाल आहे उद्या अजून आणखी कोणी असेल..I have to think on it..'

विचार करतच तो स्वतःच्या जागेवर जाऊन खुर्चीवर बसला. कंप्युटर सुरू केले. सोशल साईटवर लॉगिन केले. आधल्या संध्याकाळी कुटुंबासोबत पिक्चरला गेलेला फोटो टाकला होता. त्यावर अजून ही लाईक्स, लव्ज येत होते  आणि भरपूर प्रेम, आशीर्वाद देणारे कमेंट्स ही पडत होते. त्या प्रतिक्रियांनी तो पुन्हा सुखावला.  I am so lucky..I am so privileged  म्हणत त्याने खिशातून मोबाईल काढला. 
हाय शोनू ..जेवलास काभाजी आवडली?’  whats app मेसेज होता. त्याच्या बायकोने पाठवलेला. तिच असं विचारणं हे डेली रुटीन होतं तरी तिच्या मेसेजने तो क्षणभर घाबरला. मग स्वतःला सावरत त्याने रोजच्या झोकात उत्तर पाठवून दिलं. येस जान. नेहमीसारखी छानच. इथं सर्वांना फार आवडली.  ’ त्याने हे उत्तर पाठवलं  आणि शिपायाने त्याच्या टेबलावर गेल्या तीन दिवसांपूर्वी विसरलेला डबा आणून ठेवला.  त्यासरशी त्याचा चेहरा पिवळा पडला, हृदयाची धडधड वाढली पण इतकंच होऊन थांबणार नव्हतं..त्याच्या हृदयाची हालचाल थांबून चेहऱ्याचा पिवळा रंगही एकदम उडाला ते लगोलग आलेल्या  मेसेजने.  'यू सीक man तू आपला चॅट तुझ्या बायकोसोबत शेअर करत होतास?  '

शुक्रवार, १२ ऑक्टोबर, २०१८

तो स्पर्श...ती नजर

प्रसंग १ – मी अकरावीत होते. घर ते कॉलेज एकच बस नव्हती. मी राहायला बिबवेवाडी अन कॉलेज गोळीबार मैदान. स्वारगेटला बस बदलून पुढे जावे लागत असे. शाळेच्या प्रवासात बसची गरज पडत नसे. म्हणजे अंतर होते पण सगळेच पायी जात असत. ज्या दिवशी बसने जायला मिळे तो दिवस म्हणजे चैन असे. त्यामुळे कॉलेजच्या पहिल्या दोन दिवस तर आजोबा सोडायला आले. तिसऱ्या दिवशी मात्र आता माझा मी प्रवास करणे अपेक्षित होते. बस, गर्दी यांची अद्याप सवय झाली नव्हती. कॉलेज ही अद्याप नीट सुरु झाले नव्हते. त्यादिवशी लवकरच कॉलेज सुटले. बारा एकची वेळ होती. स्वारगेटला मी अप्पर इंदिरानगर बसमध्ये चढले. खिडकीच्या बाजूला बसले. माझ्या शेजारी एक पंचविशीतला तरुण बसला. बस सुरु झाली तसा त्याचा हात आमच्या दोघांमधील मोकळ्या जागेत आला. हळूहळू त्याचा हात माझ्या मांडीला स्पर्श करू लागला. चुकून धक्का लागला समजून मी आक्रसून बसले. पण हळूहळू करत त्याने त्याचा हात थेट माझ्या मांडीवरच ठेवला. पाठीतून एक जोरदार कळ गेली. मला काहीच सुचेनासे झाले. बधीर झाल्यासारखी अवस्था झाली. काही क्षण असेच गेले. मला काहीच सुधरत नव्हते. हात झिडकारला पाहिजे हे हि मला सुचले नाही. पण त्याने पुढच्या क्षणी हाताने दाब निर्माण केला अन मी एकदम ताडकन उभी राहिले. त्या जागेवरून बाहेर पडताना, त्याच्या पायावर जोरात पाय मारला. ते हि कसे सुचले कोणास ठाऊक. बसमध्ये फार गर्दी नव्हती. एक दोन सीट रिकामे हि होते पण मी शेवटपर्यंत बसले नाही. तो संपूर्ण दिवस विचित्र ग्लानीत असल्यासारखा गेला. त्याने स्पर्श केलेल्या माझ्याच मांडीचा भाग मला नकोसा वाटत होता. त्यानंतर पुढचे काही दिवस बसने प्रवास करायची भीतीच बसली.
प्रसंग 2-
२०१० ची गोष्ट आहे. साधना साप्ताहिकासाठी मी मुस्लीम तरुण तरुणीचे मानस हा विषय घेऊन काही शहरांतील मुस्लीम वस्तीमध्ये फिरणार होते. पहिल्यांदाच मी आपले शहर सोडून एकटीने प्रवास करणार होते. पुणे ते नगर प्रवास चांगला झाला. नगर ते औरंगाबाद हि. पुढे मला लातूरला जायचे होते. औरंगाबाद ते लातूर साधारण पाच तासांचा प्रवास आहे अशी एक जुजबी माहिती होती. औरंगाबाद येथील काम संपल्यावर ठरवले कि त्याच दिवशी लातूरला पोहोचावे. म्हणजे दुसऱ्या दिवशी सकाळपासूनच कामाला सुरुवात करता येईल. औरंगाबाद येथे मी ज्यांच्याकडे थांबले होते त्यांनी हि मी वेळेत पोहचू शकेन अशी खात्री दिली आणि त्या वयस्क गृहस्थांचा निरोप घेऊन बस stand वर आले. साडे तीन होत होते. चारची बस मिळाली तरी मी नऊपर्यंत पोहोचेन असा अंदाज होता. पण चारची बस आली नाही.
नुकतीच माझ्या पत्रकारितेच्या कामाला दीड वर्ष झाले होते. त्यामुळे प्रवासाबाबत करावा लागणारा पूर्वअभ्यास कमी होता. मी एकूणच माझ्या कामाबाबत हि नवखी आणि अपरिपक्व होते. हे सगळं आज विचार करता वाटते, कि त्या दिवशी वेळेत बस मिळाली नाही तेव्हा मी परत जायला हवे होते पण एकदा आपण एखाद्याच्या घरातून बाहेर पडलो आहोत तर पुन्हा कसे जाणार असा काही विचार मनात आला आणि मी अतीतटीने बसची वाट पाहत राहिले. पुढे साडेचार, पाच, साडे पाच करत शेवटी सहाची एस. टी. आली. एस. टी.मध्ये प्रचंड गर्दी होती. बऱ्याच वेळेपासून प्रवासी थांबले होते. त्यामुळे एकच झुंबड उडाली. आत अजिबात जागा नव्हती. मी ती एस. टी. सोडू शकत नव्हते. बसायला अर्थात जागा मिळाली नाही. एस. टी. सुरु झाल्यावर कंडकटर तिकीट काढण्यासाठी उठला आणि मी त्या जागी बसले. थोड्या वेळेत औरंगाबादेतील पुढच्या एका stand वर प्रौढ वयाचा व्यक्ती चढला. चाळीशीच्या आसपासचा. त्याच्या हातात कसली तरी टोपली होती. आत शिरायला जागा नव्हती त्यामुळे तो दारातच पायऱ्यांवर उभा राहिला. गलिच्छपणे हसत त्याने त्याच्या हातातील टोपली माझ्या सीटखाली सरकवली आणि एक सारखा बघत उभा राहिला. त्याची नजर अत्यंत अत्यंत घाणेरडी होती. तो ज्या पद्धतीने खालून वर वरून खाली पाहत होता ते भयंकर होते. त्याचे केवळ डोळेच नव्हे तर संपूर्ण शरीरच डोळे बनून गेले होते. इतकी वासना टपटपत होती. त्याची नजर आपल्याला स्कॅन करून छिन्न विच्छिन करत आहे असा फील येत होता. प्रवासात मी एकटी आहे हे मला त्याला अजिबात जाणवू द्यायचे नव्हते. त्याच्याकडे रागाने पहिलं तर तो अधिकच घाणेरड हसू लागला. माझ्याशेजारी एक आजी बसल्या होत्या त्या मला धीर देत होत्या. दुर्लक्ष कर. सावध बस असं काही काही सुचवत होत्या. त्याची नजर इतकी बेक्कार होती कि आजीनाही त्याला काही बोलायची भीती वाटली. तरी आजूबाजूच्या बायकांनी त्याला झापायचा प्रयत्न केला पण तो आडमुठेपणा करू लागला. त्याला पायऱ्यांच्यावर आत ये म्हणून सांगितले. मागे जा किंवा driverच्या केबिनमध्ये बस म्हणून दरडावले तरी तो हलत नव्हता. मग त्याने त्याची टोपली आहे का पाहण्याच्या बहाण्याने माझ्या पायाला स्पर्श केला. नुसता ओझरता स्पर्श नव्हे तर त्याने काही सेकंद हात पायाशी घासला. मी एकदम दचकून पाय वर केला. तर त्यावर हसून पुन्हा 'काही नाही टोपली आहे का पाहत होतो' अशी बतावणी केली. 'टोपली घेऊन उभा रहा' असं मी रागाने सुनावल्यावर 'मग तुमच्या मांडीवर ठेऊ का?' असं काहीतरी उत्तरला. मनातून मी चांगलीच घाबरून गेले होते. conductor आल्यावर त्याला जागा दिली. मी उभी राहिले तसा तो वर सरकला. मागे येऊन उभा राहिला. गर्दी इतकी होती कि कोणी कोणाला इकडे तिकडे व्हा सांगू शकत नव्हते. त्या आजीचा उगीच आधार वाटत होता पण तिचा stop लगेच होता. तिने मला प्रेमाने हळू हळू शंभर सूचना केल्या होत्या. तोवर खरतर ती आजी आणि मी एकत्र आहोत असा त्याचा समाज होता. ती उतरल्यावर काय असा मोठा प्रश्न होता. त्या उतरल्या. त्याच्या लक्षात आले, त्याने धक्काबुक्की करायला सुरुवात केली. बाहेर भरपूर अंधार होता. बसमध्येहि. मनात ही. आपण उगीच निघालो इथून सुरु झालेले विचार आयुष्यात पुन्हा कधीही पत्रकारिता करायची नाही इथवर आले. का आपण हि assignment करत आहोत? परत कधीच कुठे हि एकटीने जायचे नाही. आयुष्यात कधीच मी अशा फिरस्तीचे विषय घेणार नाही असे काय विचार डोक्यात येत होते. इतकी टोकाची भावना वाटावी अशी हतबलता, भीती मनात दाटून आली होती. पुढे काही जणांनी त्याच्या आडमुठेपणाकडे दुर्लक्ष करत त्याला driverच्या केबिनमध्ये ढकलले. पण त्याची नजर काही हटली नव्हती. तो बीडला उतरला आणि मला फार सुटल्यासारखे झाले. लातूरला पोहचायला बारा वाजले. मध्ये गाडी puncture देखील झाली होती. पण माधव बावगे सरांच्या घरात शिरल्यावर हळू हळू मनातील भीती कमी होत गेली. पण रात्री बराच वेळ झोप काही लागली नाही.
..............
सुदैवाने माझ्याकडे हे सगळं सांगण्याची जागा होती. जवळची मैत्रीण आणि मित्र होते. दुसरा प्रसंग मी जेव्हा माझ्या मित्राला सांगितला त्याने तो शांतपणे ऐकून घेतला आणि म्हणाला, ‘पुढच्यावेळेस जाताना नीट तयारी करत जा. सगळी माहिती घेत जा. अंदाज बांधताना हि स्वतःच्या अंदाजावर राहू नको.’ तो असं म्हणतो न म्हणतो मी त्याला म्हणाले, ‘ह्या आता मी नाही जायची कुठे? एकटी तर अजिबातच नाही.’ तो यावर मान डोलावत हसला. तो खिजवत होता अन मी चिडत. पण माझ्या आयुष्यात या प्रसंगांच्या आधी आणि नंतरही चांगले पुरुष होते. आहेत. त्यांचा मैत्रीपूर्ण व्यवहार पुरुषांना एकाच फुटपट्टीवर मोजण्यापासून रोखू शकला. त्यांच्यावर विश्वास टाकता येतो अशी भावना हळू हळू घर करत गेली. त्यामुळे कदाचित या प्रसंगाचा परिणाम लवकर संपला. मी पटकन आपल्या नियमित आयुष्यात व्यस्त होऊ शकले. पण खर सांगू हे दोन्ही प्रसंग किंवा अजून जे काही लहान मोठे आले त्यांचा परिणाम जरी उरला नाही तरीही या माणसांची outline मनातून गेली नाही. औरंगाबादला चढलेला मनुष्य कसा मोठ्या डोळ्यांचा. ढेरपोट्या, आडवा चांगलाच पसरलेला होता. गालावरची दाढी त्याची भयानकता तीव्र करत होती. हे असं डोक्यात राहूनच जातं. पण तितकं तीव्रतेने नाहीच. दुसऱ्या घटनेच्या वेळेस अजिबातच एकटीने फिरणार नाही किंवा फिरस्ती गरजेची असेल असे विषयच करणार नाही इतका टोकाचा जो विचार आला होता तो कालांतराने कधीतरी गळून पडला. पुढे मी पुन्हा एकटीने प्रवास केला. आपले शहर सोडूनच नव्हे तर राज्य हि. पुढे ही करत राहीन. मात्र एक आहे. मी जेव्हा केव्हा नव्या ठिकाणी एकटीने जायचं ठरवते, त्याच्या आदल्या रात्री मला अजिबात झोप येत नाही. पोटात एक वियर्ड फिलिंग असते. मनात किंचित भीतीचा भाव. मेंदूत excitement आणि प्रवासाबाबतची साशंकता. माझे डोळे मिटतच नाहीत. कुठेतरी मेंदूने या अनुभवांचे जाळे अजून जपून ठेवले असावेत. प्रवासाच्या आदल्या रात्री ते मला असे घेरून टाकतात. त्यावेळी फार म्हणजे फार निराशावादी वाटायला लागते. मग पुढच्या दिवशी माझा प्रवास सुरु होतो. चांगली माणसे भेटू लागतात आणि अलवारपणे हि भीती, वियर्ड फिलिंग नामशेष होत जाते...!

सोमवार, ८ ऑक्टोबर, २०१८

बंद

त्या दिवशी शहरात बंद होता. सतत टोकदार असणाऱ्या अन या न त्या गोष्टीने दुखावणाऱ्या अस्मितेचा प्रश्न होता. रस्त्यांवर फारशी गर्दी नव्हती. मात्र ते पुर्णपणे निर्जनही नव्हते. अभिनवच्या चौकात सिग्नल पडला. सारसबागेहून आलेली मंडळी सिग्नलवर थांबली. मागून टोकदार-अति संवेदनशील अस्मितांचे झेंडे घेऊन झुंड ही आली. लाल रंगाचा ठसठशीत सिग्नल चांगला उंचावरून दिसत होता. झुंड त्या रंगाचा अर्थ समजून थांबली. पण एक होता त्यात अतिशहाणा. तो त्या रंगाचा अर्थ समजून ही शंभर फुट पुढे गेला. चौकातील ट्रॅफिक पोलिस जरासा हलला. पण त्याला ही ठाऊक होते त्याच्या दमदाटीत किती दम होता. अतिशहाण्याने मागे वळून पाहिले तर त्याची जनता सिग्नल पाळायला गपगुमान थांबलेली. म्होरक्याने गाडी युटर्न घेतली आणि पुन्हा चौकात आला, "अरे का थांबलाय चला की..'
"अरे सिग्नल..आणि समोर बघ मामासुद्धा आहे.'
"ये गयबन्यांनो आज आपला दिवस हाय. तो पोलिस काय करतोय? सिग्नल पाळायचा असतो व्हय. चला..' म्होरक्याच्या आवाजात जरब होती. तो चला म्हणत सुसाट निघाला.
सिग्नलवरच्या झुंडीनेही गाड्यांचे गिअर वाढवले. झुंडीच्या पुढे सर्वसामान्य माणसं-बाया -पोरं-पोरी होते. झुंडीला तर पुढे जायचं होतं. म्होरक्याचा आदेश होता आणि अस्मितेच्या राज्यात कायदा महत्त्वाचा नव्हता. त्यांच्या गिअरचा आवाज जसा वाढला सिग्नलसमोरची सगळी जनता घाबरगुंडी होऊन तुफान वेगाने सुटली. लगोलग झेंडे उंचावत, सिकंदरच्या आविर्भावात झुंडही...सिग्नल अजूनही लालच होता. पलिकडचा ट्रॅफिक पोलिस हाताची घडी घालून तसाच उभा होता. ती मात्र दचकून त्याला म्हणाली, "सिग्नलचा लाल दिवा कुणासाठी असतो?'
"म्होरक्यासाठी. लाल सिग्नल म्हणजे त्याच्यासाठी कायदा व्यवस्थेला पायदळी तुडवण्याचा इशारा असतो.'
"ओह!! या वाक्याचा संबंध मी कशाशीही जोडू शकते नाही का!' तिनं भूवयी उंचावत विचारलं. तो हसला. तीही हसली.
शहरातला बंद हळूहळू पेटत होता.

मंगळवार, २ ऑक्टोबर, २०१८

पंक्तीया

कुछ तो बुराईया रही होगी
युंही कोई नापसंद नहि करता

कुछ तो नजर करना रहा होगा
युंही कोई खुद से दूर नही करता

,,,,,,,,,,,,,,,,,

कुछ तो जिंदादिली रही होगी मुझ मे
तुमने मुझे युंही दोस्त नही बनाया होता

................................................

मैं तब भी तेरी थी
अब भी तेरी हूं
लब्जों में बयॉं बस

होते नहीं होता
.............................................



रिटन बाय हिना

वो तूने लिखी नज्म
मैने दिये जख्म
भुलाये नही भुलते

वो तेरी याद इस कदर
सीने मे उठा दर्द
मिटाये नही मिटता

............................

रिटन बाय किरण
वो तुने लिखे अल्फाज
मेरे उभरे हुये जज्बात
भुलाये नही भुलते
तेरी आहट
और मेरी करवट
मिलाये नही मिलते

...........................


कम्बख्त इश्क़ है हि ऐसी चीज 
जितना भी पलटकर जाओ
मुडकर फिर सामने खडा होता है
जितना छुडाओ उतना पीछे पडता है 

दुनिया से बचाकर रखना चाहते 
ये मोहब्बत के एह्सासात
पर इश्क उस छटपटते नज्म सा है
बारीश हो या सुखा पैदा हो कर हि रहता है 

सोमवार, १ ऑक्टोबर, २०१८

बारीश

अभी अभी बरसे बारीश से
पुछा है दिल ने दिल से 
बडी बेचैनी से बरस रहा है  तू
क्या उब गया तू भी तनहाई से 
चल  फिर  तुझे ही सुना दू,
मेरे दिल का रंज ए फरयाद
 तू उसे बादलो संग उडा ले
बुंदो मे कैद कर दे और 
बरस जा उनके गली.. बनके याद
और सून 
कभी किसी गिली राह पर 
उनसे ही मुलाकात करा दे 
मोहब्बत का सबब तू उन्हे
कानो मे सुना दे
उनके धडकनो कि रफ्तार मे
मुझे इत्मिनान से शरिक करा दे, और
इजाजत जो मांगे वो निकलने कि 
कुछ ऐसी भिगी साजीशे करा दे 
कि तेरे हर बुंद मे मेरा इश्क नजर आये..
मेरे हर अक्स मे बुंदे नजर आये...

सुफियान अन त्याचे मित्र

गोष्ट तशी गंमतीची.   माझ्या घरासमोर राहाणारी दोन छोटी मुल माझ्या तीन वर्षाच्या सुफियानचे मित्र आहेत. त्यातील छोटा हा सुफियानपेक्षा फक्त ...