Sunday, September 6, 2009

कविता

शिशिरातील मंद झुलुक
जुनाच संदेश घेऊन आली
मी उन्मुक्तच असल्याची
नवी ओळख देऊन गेली
आज परत हे नीलसर आकाश
माझ्या मुठीत सामावलाय
आता ना काही हरवण्याची भीती
न काही हरन्याची
क्षितिज्यचाही पल्याड आले मी
मलाच शोधता शोधता
आता ना मागे फिराकयाचे
न वाट वाकडी करायची
आता फ़क्त आसमंताला
मुठीत घ्यायचे
आड़ वलानाची चिन्चोली वाट आहे
हरकत नाही
सृजनाचे पंख मी केंव्हांच
आभलभर पसरवलेत

1 comment:

  1. ya abalat mag aata kaoni betle ki nahi aajun

    ReplyDelete

सुफियान अन त्याचे मित्र

गोष्ट तशी गंमतीची.   माझ्या घरासमोर राहाणारी दोन छोटी मुल माझ्या तीन वर्षाच्या सुफियानचे मित्र आहेत. त्यातील छोटा हा सुफियानपेक्षा फक्त ...